insanın kalbinin taa içinde bir yerini acıtan yaşanılan güzel, kötü bütün anların bütünüdür... insanın çogu zaman yaşadıgı güzel anları o anda idrak etmesi zordur, o andaki ve gelecekteki muhtemel dogabılecek sıkıntılar sorumluluklara o kadar takılır ki o anda karşısındaki insanla hiçbir şey paylaşamasa da güzel bir an geçirdigini algılayamaz... babaannenin sana verdigi çayı içerken sen çay içmekten hoşlanmadıgını düşünürken o anda belki 7/24 beraber oldugun arkadasların sana olan sevgisisiyle kıyaslanamyıcak kadar seni çok seven bir insanla belki ilerde en çok ihtiyacın oldugu anda beraber olamayacagın aklına gelmez... ya da lisede tek hayalin üniversiteye girmek iken üniversiteye gelipte yeni arkadaşlık kurunca lisede tanıştıgın insanların aslında ne kadar özel, güzel insanlar oldugunu, o anda onlarla beraber oldugun için ne kadar şanslı oldugunu idrak edersin... hayat insanı çoğu zaman o kadar zorlar ki sen geçmişteki insanların anların kıymetini bildiğin anda zamanında vermediğin değer yüzünden ya da herkesin zamanla bir hayatını kurma çabası, değişmesi nedeniyle artık ne o insanların ne de senin o anki insanlar olamayacagınızı gösterir insana ... artık ne sana mutlu gözlerle bakıp çay içelim mi diye sorucak bir babaneniz ne de moraliniz bozuk oldugunda hiçbir şey söylemeseniz de sizi anlayacak dostlarınız yoktur hemen yanınızda... tabiî ki zamanla dostların yerini yenileri alır ama onların da değerini anlamamız için yaşadıgımız şu anın geçmiş olması gerekir belki de
(°bkz: eskiden dinlenen şarkının çalmasıyla insanın duygusallaşması)
geri dönüşü olmamasına rağmen aslında bir türlü geçilemeyendir. ya başkaları tarafından ya da kendiniz tarafından şimdinize taşınan, bazen yarınızı etkileyen, genellikle şimdiki aklım olsalarınızla için için beğenmediğiniz ama bir şey yapamadığınız zaman. insanı bazen keşkelere boğar. evet, keşke herkes şimdiki aklıyla dönebilse geçmişe bir günlüğüne bile olsa...
yükleniyor...
