murathan mungan ın bir şiiri;
" baktığın yerde karanlık bir tomurcuk bırakıyorum
çarşılar avuçlarında aykırı
sokakların lisanı adımlarında
gelme, geldiğinde her şey yitiriyor kendini
vurgun: ölümlerin en kostağı
vurgun ölümlerden kaçgun yanımız
konaklarda boğulmuş eski bir ana
şöyle buyurur:
sen seç kendine bir hayat
ve öylesine yaşa, nasılsa
kaldığın yerden vurgun sürdürür
ve hep bak kendine
bir örnek aynalara asi bir suret bırak
baktıkça gözlerin
kendini öldürür..."
güzel bir yalın şarkısı. zamanında çok sevilen kişinin, binbir zorlukla hayattan çıkarılmasının ardından,bir gün ansızın perperişan, bin pişman ortaya çıkmasıyla kişinin neler hissedeceği ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. bütün kıymet bilmeyenlere gelsin.
duydumki cok pismanmissin
gecen gözyasiyla dolmus
sana deli gibi asikken
tükettigin bu kalbe yan
seni cok sevmistim inan
sana gözü gibi bakarken
kaybettigin askina yan
seni canim bilmistim inan
gelme bunca yilin ardindan
dönme yeniden baslayamam
son sözün hala rüyalarimda
kalbim yorgun artik
dayanamam yeniden baslamaya
dönüsü yokki her hatadan
gözlerde bitmisse
yürekte aranmaz inan
sana gözü gibi bakarken
kaybettigin askina yan
seni canim bilmistim inan
sana deli gibi asikken
tükettigin bu kalbe yan
seni cok sevmistim inan
gelme bunca yilin ardindan
dönme yeniden baslayamam
son sözün hala rüyalarimda
kalbim yorgun artik
dayanamam yeniden baslamaya
yükleniyor...
